Diyordum ya hep bir şiirin ezgisinde
Senli bir kırık kırlangıç türküsü yüklenir
Omuzlarımda dinmeyen ağrılar
İmam efendi minberden yeni indi
Biraz ağıt mı yükseliyor tahta oyuklardan
Biraz zayıf mı kalıyor dilim hüzünlere…
Hani aşk yanığı cümleler yükselirken göklere ay kutsanmış bir mabet gibi korunmuştur kendini rüzgârdan dumanlar yükselirken gök sancılar içinde bir sabahın gelişine haber verir, sancı artar kızıl bir bulut belirir tan yerinde kıskandığın bütün kelimeler döküldükçe, alnından aşağı sızan kan kırmızısı renkleri düşlerine katarsın…
Aşk değildi bu, öyle sevdanın adı konmamış cehennem yüklü sevdalıları da değil, olsa iki kelime eşelerken yüreğimi bir kalemin ucuyla hayretler içinde izleniyorsun, bilmediğin bir yürek kanıyor sen kalemi batırırken içine…
Derdim ya derdim, diye derdini sahiplenen
Dertsiz bir düş yolcusu çıksa da eşiğine
Git diyemeyen bir lâl olur dilim
Ateş nasıl kavurursa toprağı
Ateşe ahenk veren aşkın sahibine
Bir hamd edasıyla yaklaşmaya çalışırsın…
Oysa birkaç cümle kurulsa bilirsin ki bütün yolculuklar sonucun başlangıcı, bütün ölümler yaşamın sonsuzluğu, bütün kelimeler biten bir şiirin son mısrasında yer alır. Dediğim dediklik bir şeytani vasıfla kahır yüklü bir merkepten farkı varsa insanın, düşünerek doğru yolu bulması yahut gittiği her yolun doğrulara ermesidir…
Ölürken bir ağaca sırtını verir, sonra ağaç sırtlanlaşır birden arkana bir taşı almadığına bin pişman. Ellerinde gözyaşlarından arda kalmış kum fırtınaları, ellerinde bir Leyla’nın göz kapakları son nefesini kolunda vermiş bir sevgili varken ihanetin duvarları karşında bir ağlama ve utanç kitlesi, düştüğünü sanarak aslında en dipte düşmemek için tutunmak, yükseklerde olduğunu sanan bir aptalın sureti yüzünde…
İçimde küllenmiyor bir kan sehpası,
Ayaklarım ucunda idam/ın karabasanları
Son kalan devrik kalmış hüzün yüklü cümleler
Daha zamanın var diyen Azrail yanı başımda
Koyu bir muhabbet var ölmekle kalmak arası
Koyu bir gün batımı aydınlığın karşısında…
Ve ucu çatallanmış ölü bir şehrin isyan karargâhında kaç mertebe düştük, düşünürken bir kırık mızrap ardında sallanan darağacı, kendi ellerinle suladığın sümbül ağaçları karşında. Duyabildiğini sanmadığım bir haykırışla en sevgiliye yalvarışlar duymadığını sandığımız sessiz ağlayışlar…
Sürüngenlik diz boyu yükselirken tufanlardan, geriye kalmış birkaç taş üstüne taş, bağladığın beline şerit değil; damarlarımdan çektiğin kızıl kan sevdiğim…
Dipsiz bir düşüşle düşerken en derine, en aşağılık mertebe senindir bundan böyle. Birkaç kelime ya da birkaç gözyaşı kaldı ellerinde. Tutunmaya çalıştığın ağırlıklar seni dibine çekiyor hüzünlerin, oysa ölmeyi ölümlü bir hayalde becerebilenlere yemin ederken birkaç lahzalık vakit vardı yanında ve birkaç umut treni…
Her şeye rağmen sahipsiz köle satıcılarında sahibini satan kölenin ahuzarını almış bir efendi kadar aşağılanmış aşklar var…
Söz ölmeyeceğim bundan ibaret bir son baharda dileğimiz odur ki bir Leyla’nın kollarında değil bir cennetlik hurinin kollarında şahadet şerbeti içen şehitler ölmüyor sevgili…
Ölmüyor…
Hasip ÇİFCİ / Minare Dergisi sayı 4
